Benenbreken
Benen kunnen breken
Rechte benen zijn mooier dan kromme benen
Tenen zijn grappig
Witte benen zijn niet sexy
Sommige benen lopen weg
Benenbreken (1997) Charlotte Vanden Eynde maakte deze voorstelling in haar eerste jaar aan P.A.R.T.S. Deze choreografie voor benen, voeten en tenen zette meteen de toon voor haar verdere werk: het beeldende eerder dan het dansante, het onderzoek van het lichaam, het ter discussie stellen van de schoonheidsnormen, het intieme, het kwetsbare en non-virtuoze.
Bekijk de foto's hier.
Credits
choreografie en dans: Charlotte Vanden Eynde
productie: kwaad bloed vzw
co-productie: P.A.R.T.S. en Kaaitheater
steun: WERKHUIS/producties (Rosas)
duur: 16'
De pers over Benenbreken
De Morgen, 26/2/00:
'In de korte solo 'Benenbreken' voert Vanden Eynde in kinderlijk vrouwelijk wit ondergoed een choreografie uit voor haar benen, voeten en tenen. Terwijl ze zinnetjes zegt als “Benen kunnen breken”, “Tenen zijn grappig” of “Witte benen zijn niet sexy”, vormt ze met de onderste helft van haar lichaam allerlei merkwaardige tot grappige beelden. Je kunt ze lezen als een samenvattende inleiding, een expositie van principes die Vanden Eynde wil onderzoeken: de desarticulatie én reïntegratie van (delen van) het lichaam en zijn culturele kenmerken, het verband tussen symmetrie en verbrokkeling, een schuine blik op vrouwelijkheid. De manier waarop de choreografe te werk gaat, is traag en geconcentreerd, en dat maakt van 'Benenbreken' een interessant plastisch en meerduidig werkje.'
Veto (Leuven), 21/2/00:
'In 'Benenbreken' zie je de lege ruimte met een tafeltje waarop zij als het ware tentoongesteld wordt, wat al meteen een bepaalde verhouding weergeeft tot het lichaam. De trage bewegingen van de benen met af en toe een door haar gemaakte opmerking over deze benen laten het lichaam van zichzelf vervreemden, alsof haar benen losstaan van de rest. Ze tast op een heel fijngevoelige manier grenzen af terwijl het lichaam telkens als verschillend waargenomen wordt. Zo schommelt ze tussen het stuntelige binnen het 'schone' en geeft ze weer kracht aan het gebrekkige lichaam.Op een subtiele manier krijgt het zo soms iets ironisch en dan weer iets heel intiems.'
FAZ (D), 15/6/00:
'In totale kalmte ontsluit Charlotte Vanden Eynde het naast elkaar staan van betekenissen. Liggend op een tafel toont zij met haar benen en voeten wat, niet enkel in de dans, als mooi--het gestrekte--en lelijk--het gekromde--geldt. Tegen het dictaat van de lijn in dansen de tenen een wild duet. Zeer langzaam bewegen de voetvlakken langs de binnenzijden van de benen en onthullen een correcte développé, die ook als teder gebaar ontroert. Uit houterige passen straalt kwetsbaarheid, uit poses die de benen verlengen een zweem van verleiding. 'Benenbreken' is een laconiek onderzoek van het bewegingsapparaat, centraal instrument van de danser en symbool van de vrouwelijke sexualiteit.'