Totnogtoe was haar naam enkel bekend van een affiche, maar wie Charlotte Vanden Eynde precies was en wat ze juist deed, geen idee. Ik was van plan me niet voor te bereiden en gewoon te gaan kijken, zien wat het was, zien wat ik er in herken of kon herkennen.

Achteraf gezien een goede keuze. Soms moet je je bij een dansvoorstelling niet afvragen wat ermee bedoeld wordt, nee. De danseres gaf je een soort framework, de lettergrepen en woorden kies je en plaats je zelf maar naar hartelust. Het gaat om emotie, een bepaalde beweging van haar lichaam die je aan iets doet denken, niets anders dan omstandigheden die je herkent en opnieuw beleeft, leuk was dat. Ze liet ons weten wat een kleine beweging kan oproepen.

Ze werkte met koude kleuren in het begin, waarna ze haar warmere rode jurk tevoorschijn toverde en echt een prachtige eindscène neerzette. Die scène, op het prachtige De Cara a la Pared (wat trouwens een ode was aan Lhasa de Sela), zal me nog lang bijblijven, wees daar maar zeker van…